Inleiding | Etappe 1 | Etappe 2 | Etappe 3 | Etappe 4 | Overzicht | Wandelgeschiedenis
Contact

Geschiedenis
Lang geleden deed ik aan wandelsport. Tussen pakweg 1977 en 1989 heb ik ruim 11.000 geregistreerde(1) kilometers gewandeld. Het grootste deel van de gelopen wandeltochten waren tochten die door allerlei wandelsport verenigingen werden georganiseerd. Ik liep doorgaans elk weekend wel een afstand van 25 of 40 km ergens in het land, vrijwel altijd met één of meerdere wandelvrienden. Elke week zag je weer bekende gezichten, het was een soort van reizend circus. Vakanties of kortere buitenlandse tripjes stonden altijd in het teken van de wandelsport. Ik heb meerdere keren de tweedaagse van het Luxemburgse leger in Diekirch gelopen (2x 40 km maar vaak ook minder, al naar gelang wie er met me mee was). Deze reizen organiseerde ik trouwens zelf, tesamen met een vriend. Wij regelden een hotel, een touringcar en de inschrijvingen en zo konden er 50 wandelvrienden of -kennissen voor een relatief laag bedrag ook mee. Tijdens twee wandelvakanties in Oostenrijk liep ik misschien wel de mooiste, maar ook de zwaarste tochten. Het is een groot verschil of je in het vlakke Nederland loopt of in de bergen van Tirol of Vorarlberg.

Een aparte categorie wandeltochten waren de wandelroutes van de NWB (Nederlandse Wandelsport Bond) of de OLAT (Ollandse Lange Afstand Tippelaars). Deze routes liep je met een stempelkaart wanneer je daar zelf zin in had. Je kon zulke routes ook opdelen in een aantal etappes verspreid over een langere periode. Zo had je de Vissersweg van de NWB, een route van Haarlem naar Den Haag (of andersom). Deze route was 65 km. Ik heb deze route totaal 13 keer gelopen, 6 keer in één dag en 7 keer opgesplits in twee etappes. Deze route is nu onderdeel van de LAW 5-2.
Tussen september 1983 en oktober 1984 heb ik met twee vrienden in etappes de OLAT wandelrondweg "750 jaar stadsrechten" gelopen, een route van 350 km die van Sint-Oedenrode via Roermond, het Belgische Hasselt en Eindhoven weer terug naar Sint-Oedenrode voerde.

Voornamelijk door werk is er in de tweede helft van de jaren '80 de klad in mijn wandelmanie gekomen. Ik liep nog een enkele avondvierdaagse mee, maar dat doet bijna iedereen en is dus eigenlijk niet vermeldenswaardig. Maar aan lichaamsbeweging kwam ik nog wel, want ik had geen rijbewijs en fietste heel wat af. Daar kwam in 1997 met het behalen van mijn rijbewijs (ik was ondertussen 34) verandering in. Sinds dat behalen van het rijbewijs is het feitelijk bergafwaarts gegaan met mijn lichaamsbeweging. Bij gelegenheid liep ik nog wel wat kilometers, maar dat stond niet in verhouding tot wat ik vroeger aan afstanden liep.
In 2010 kreeg ik een hartinfarct. Ik kwam met de schrik vrij, het was een zogenaamd 'aborted infarct', wat inhield dat ik er op tijd bij was en gedotterd ben voordat ik schade aan mijn hart had opgelopen. Lichaamsbeweging is één van de dingen die de kans op een hartinfarct verkleinen, naast een laag cholestorol en niet roken. Doordat ik zeer actief als vrijwilliger was, had ik nog wel enige lichaamsbeweging. December 2018 kwam mijn vrijwilligerswerk ten einde. Van enige lichaamsbeweging kwam het nu helemaal niet meer. Ik moest weer wat gaan doen aan lichaamsbeweging.
  Het plan
Ruim 30 jaar na mijn laatste wandelactiviteiten heb ik het plan opgevat om weer te gaan wandelen. Niet direct in georganiseerd verband, eerst wil ik mijn conditie op peil brengen. Mijn eerste doel is om naar Den Haag te lopen, in net zoveel etappes als ik lichamelijk aan kan. Mijn ambitie is groter, maar voordat ik die ambitie wereldkundig maak, wil ik eerst eens kijken hoe reëel die ambitie is. Voorlopig volg ik mijn eigen route om te zorgen dat er altijd een bus of trein in de buurt is. Ik moet een 'escape' hebben, wanneer ik teveel van mijn lichaam vraag. Als ik zeg dat een afstandje van anderhalve kilometer me tegenwoordig al moeite kost, dan doe ik niet aan overdrijving. Al snel beginnen mijn heupen dan pijn te doen. De remedie hiertegen is simpelweg doorlopen, althans, dat is de theorie... De praktijk zal uitwijzen of dit inderdaad werkt en of ik geleidelijk aan weer in staat zal zijn om langere afstanden te lopen zonder pijnlijke benen.

De uitvoering
Op mijn smartphone heb ik de app Topo GPS geïnstalleerd. Deze app laat mij constant zien waar ik ben op een topografische kaart van Nederland (schaal 1:25:000). Bovendien legt de app mijn route vast en geeft deze de afgelegde afstand weer. Het blijkt echter dat de GPS antenne schromelijk tekort schiet, mogelijk doordat ik mijn telefoon grotendeels in mijn broekzak heb. Op de weergave van mijn route zie je me als een dronkeman zigzaggend door straten en wegen zwalken. Daardoor is de weergegeven afstand ook niet correct. Na thuiskomst trek ik zelf nogmaals de lijntjes in Google Earth, maar dan wat strakker, wat de reëel afgelegde afstand (helaas!) ook doet afnemen.

Deze website
Deze website dient twee doelen. Als eerste vind ik het leuk om mijn verrichtingen bij te houden en daarbij een combinatie te maken met mijn andere liefhebberij, het sleutelen aan een website. Ten tweede breng ik misschien door deze site ook andere mensen op ideeën en komen wandelaars die ik 30, 35 jaar geleden tot mijn vrienden- of kennissenkring rekende weer op mijn spoor.

Tijdens elke etappe maak ik foto's die ik al of niet met wat commentaar en/of linkjes bij de betreffende etappe toon. Deze foto's geven, naast de route die ik op een Google-Earth afbeelding projecteer, een aardig beeld van het routeverloop. Deze foto-overzichten worden vergezeld van aanduidingen waar ik een plaats- of een provinciegrens kruis. Wanneer ik ook werkelijk de bebouwde kom van die plaats aan doe, gebruik ik de bekende blauwe borden die een bebouwde kom begrenzen, anders gebruik ik de witte gebiedsborden om aan te geven dat ik het buitengebied van zo'n plaats heb bereikt.
-----

(1)Geregistreerde kilometers zijn gelopen tijdens officiële wandeltochten. De gelopen afstanden werden steeds in een zogenaamd wandelboekje bijgehouden en door de organiserende vereniging afgestempeld.